Time is a uniquely human yet culturally ubiquitous concept acquired over childhood and provides an underlying dimension for episodic memory and estimating durations. Because time, unlike distance, lacks a sensory representation, we hypothesized that subjects at different ages attribute different meanings to it when comparing durations; pre-kindergarten children compare the density of events, while adults use the concept of observer-independent absolute time. We asked groups of pre-kindergarteners, school-age children, and adults to compare the durations of an "eventful" and "uneventful" video, both 1-minute long but durations unknown to subjects. In addition, participants were asked to express the durations of both videos non-verbally with simple hand gestures. Statistical analysis has revealed highly polarized temporal biases in each group, where pre-kindergarteners estimated the duration of the eventful video as "longer." In contrast, the school-age group of children and adults claimed the same about the uneventful video. The tendency to represent temporal durations with a horizontal hand gesture was evident among all three groups, with an increasing prevalence with age. These results support the hypothesis that pre-kindergarten-age children use heuristics to estimate time, and they convert from availability to sampling heuristics between pre-kindergarten and school age.

Razumijevanje apstraktnih pojmova predstavlja važan izazov za teorijski okvir utemeljene kognicije. Jedna je mogućnost da se apstraktni pojmovi utemeljuju u afektivnim stanjima. U ovome smo radu ispitali hipotezu povezuje li se apstraktni matematički pojam parnosti broja (par – nepar) s pozitivnim i negativnim afektivnim tonom koji je indirektno naznačen predznakom plus i minus. U prvome su eksperimentu ispitanici odgovarali na pitanje je li prezentirani broj paran ili neparan. Kao podražaji prezentirani su cijeli brojevi u rasponu od -9 do 9 bez -5, 0 i 5. Rezultati su pokazali dvosmjernu interakciju između predznaka i parnosti jer su ispitanici bili efikasniji u obradi pozitivnih nego u obradi negativnih parnih brojeva. Također, bili su efikasniji u obradi negativnih nego u obradi pozitivnih neparnih brojeva. U drugome su eksperimentu ispitanici odgovarali na pitanje je li prezentirani broj numerički veći ili manji od 5, pri čemu su trebali ignorirati predznak. Prezentirani su isti podražaji kao i u prvome eksperimentu. Dobivena je složenija trosmjerna interakcija u kojoj su ispitanici bili efikasniji u obradi pozitivnih nego u obradi negativnih parnih brojeva, kao i u prvome eksperimentu, ali taj se efekt pojavio samo za brojeve veće od 5. Rezultati su interpretirani u okviru teorije o korespondenciji polariteta i teorije centralnoga afektivnog utemeljenja.