Srcanu insuficijenciju (SI) definira se kao sindrom koji se manifestira nemogucnoscu srca da primi ili istisne krv zbog strukturnih ili funkcionalnih srcanih ostecenja (1). Najvažnije klinicke manifestacije sindroma srcane insuficijencije su gusenje s tipicnim nedostatkom zraka ili zamorom (u mirovanju ili prilikom napora) i otok gležnjeva. Dijagnoza srcane insuficijencije se postavlja na osnovi simptoma, klinickih znakova i dodatnih dijagnostickih postupaka. Klinicka sumnja na postojanje srcane insuficijencije mora biti potvrđena određenim ispitivanjima koja se posebno odnose na procjenu srcane funkcije (2). Za dijagnozu srcane insuficijencije koriste se i Framinghamski kriteriji. Da bi se postavila dijagnoza SI na osnovi tih kriterija, neophodno je postojanje najmanje jednog velikog i dvaju malih kriterija (3). Nakon postavljene dijagnoze SI važna je i procjena težine klinicke slike. Simptomi bolesti mogu biti koristeni za klasifikaciju težine srcane insuficijencije i poslužiti kao pokazatelji ucinka terapije. Danas se u svrhu klasifikacije SI koristi revidirana klasifikacija NYHA (New York Heart Association).